 Tənhalıq
Tənhalıq.Çox çətindir elə deyilmi? Bu sözü eşitmək də,onu yaşamaq da.
Bu sözü eşitmək özü böyük cəsarət,yaşamaq isə səbr tələb edir.Hətta
bəzən elə olur ki, tənhalıqdan bezib intihar etməyə də can atırsan.Çətin
olmağına baxmayaraq mən buna alışmışam.Çünki doğulandan tənha
yaşamışam,əlimdən tutan bir kəsim olmayıb.Nə qədər inandırıcı olmasa da,
nə qədər yalançı,nə qədər vəfasız olsa da mənə bu həyat dayaq olub.
Yaşamaq uğrunda mübarizə aparmağı da, yıxılanda özüm durmağı da
ondan öyrənmişəm.Bir sözlə mənim müəllimim də,mənim sığınacaq yerim
də bu həyat olub,mən ona sığınmışam.
Uşaq ikən küçələrdə tək başıma dolaşırdım,hamı məni yetim deyə çağırırdı.
Əvvəl onun nə demək olduğunu bilmirdim,lakin böyüdükcə hər şeyi anladım.
Mənim balaca bir dostum da var idi.O çox balaca idi,həm də o da mənim
kimi tənha idi.Bəlkə də bir çoxları üçün gülməli gəlir amma mənim dostum
balaca bir it idi.O həqiqətən də mənim ən vəfalı dostum idi.Amma çox
keçmədi ki,mən ən yaxın dostumu itirdim.Ən vəfalı dostum aclıqdan öldü.
İllər ötdü,zaman keçdi mən böyüyüb başa çatdım,və uzun illərdən sonra
özümə yeni bir dərd ortağı tapdım.Yəni hər kəs kimi mənim də bir sevgilim
oldu,amma dostumu da heç vaxt unutmadım.Çox maraqlıdır deyilmi? yetim
bir uşağın sevgilisi var.Amma çox keçmədi ki onu da itirdim.Həyat oyunu
çox cığaldır,elə şərait yaratdı ki,bütün oyunlarda məğlub oldum.Vaxt
keçdikcə həyatı daha dərindən dərk eləməyə başladım və tənhalıqla ötən
keçmişimi düşündükcə oturub səssiz-səssiz ağlayırdım.Göz yaşlarımı heç
kəs görməsin deyə istəyirdim yağış yağsın. bəlkə heç olmasa yağışda göz
yaşlarımı gizlədə bildim.Həyatla cığal oyunlar oynayaraq bu günümə gəlib
çıxmışam,artıq 22 yaşım var,amma hələ də tənhayam,çünki doğulandan
tənha yaşamışam.Bəlkə elə adım da tənhadır,nə bilim?
|
